ผู้เขียนพร้อมแม่บ้านและลูกสาววัยเก้าขวบเดินทางไปโครงการชั่งหัวมัน อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เกือบทุกสัปดาห์เหตุที่ต้องไปบ่อยเพราะเป็นความต้องการของลูกสาวอีกทั้งผู้เขียนและแม่บ้านก็มีความศรัทธาในเศรษฐกิจพอเพียงและมีความชอบธรรมชาติเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงลงตัวและตกลงกันว่าเราสามคนจะไปพักผ่อนที่โครงการชั่งหัวมันกันทุกวันเสาร์กิจกรรมที่เราชอบและทำกันทุกครั้งที่ไปก็คือขี่จักรยานรอบโครงการ จากการได้ขี่จักรยานในโครงการทั้งแบบขี่หนึ่งคน สองคนและสามคน จากการไปโครงการชั่งหัวมันครั้งล่าสุดคือเมื่อวันที่ ๗ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๕ พบว่าจักรยานส่วนมากชำรุด ทำให้การขับขี่ลำบากและอาจเกิดอันตราย ผู้เขียนได้พูดคุยกับคุณศรรามซึ่งรู้จักกันและทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์และบรรยายแก่คณะผู้มาเยี่ยมชมโครงการได้ทราบว่า ผู้ที่ทำหน้าที่ซ่อมรถจักรยานที่ใช้ในโครงการเพียงคนเดียวจึงไม่สามารถซ่อมแซมได้ทัน จึงอยากฝากประชาสัมพันธ์ไปยังบุคคลหรือหน่วยงานที่สามารถซ่อมจักรยานได้ หากมีเวลาพอที่จะช่วยเหลือในการซ่อมจักรยานได้ควรประสานงานกับทางโครงการเพื่อระดมช่างไปช่วยซ่อมจักรยานในโครงการให้สามารถใช้การได้ตามปกติ  เพราะจักรยานเป็นยานพาหนะสำคัญที่จะพาผู้เยี่ยมชมโครงการไปสัมผัสกับสิ่งที่พระเจ้าอยู่หัวมีพระราชประสงค์ให้พวกเราได้เรียนรู้และนำไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตและยังได้ความเพลิดเพลินและมีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ เว็บไซต์เดชาสิทขอเป็นกระบอกเสียงแจ้งปัญหาเกี่ยวกับจักรยานในโครงการชั่งหัวมันให้ทราบเพื่อจะได้ช่วยกันซ่อมแซมแก้ไขเพื่อสนับสนุนให้การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงในโครงการเป็นไปโดยสะดวกขึ้น

        ในปัจจุบันผู้ที่ยึดถือธรรมมาเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตนับว่ามีน้อยมาก สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะสังคมโลกถูกขับเคลื่อนด้วยกระแสทุนนิยมประชาธิปไตยหรือเรียกกันทุนนิยมเสรี กลไกของการขับเคลื่อนก็คือปลุกให้จิตคนปรุงแต่งไปตามความอยาก มักเรียกความอยากนั้นว่า ความต้องการ (demand) เมื่อมีความต้องการเกิดขึ้นผู้ที่เป็นเจ้าของทุนก็จะผลิตสินค้าเพื่อสนองความต้องการนั้น (supply) ปัจจุบันผู้ที่เป็นเจ้าของทุนมีการแข่งขันกันสูงและพยายามหาเทคนิควิธีการต่างๆในการที่จะครองความเป็นหนึ่งในธุรกิจที่ตนเองทำอยู่ให้ได้ หรือหากเห็นว่าธุรกิจของตนเองจะสู้คู่แข่งไม่ได้ก็จะเปลี่ยนไปประกอบธุรกิจอื่น ซึ่งธุรกิจส่วนมากใช้การโฆษณาปลุกให้จิตของผู้บริโภคเกิดความอยากซื้อสินค้าและบริการของตนเอง  การดำเนินชีวิตของคนในปัจจุบันจึงอยู่ท่ามกลางสิ่งยั่วยุให้เกิดความอยาก ผู้ที่อยู่ท่ามกลางสิ่งยั่วยุให้เกิดความอยากดังกล่าวแล้วไม่ไหลลู่ไปกับความอยากแต่กลับยึดแนวทางตามหลักธรรมในพระพุทธศาสนาจึงเป็นบุคคลที่ควรชื่นชมและให้กำลังใจ สาเหตุที่ต้องชื่นชมและให้กำลังใจเพราะการชื่นชมและให้กำลังใจมันทำให้จิตของผู้นั้นมีกำลังใจที่จะยึดแนวทางธรรมต่อไป หากไม่ชื่นชมและให้กำลังใจผู้นั้นก็อาจจะพ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยุและนำจิตตนเองไปสู่หนทางที่มีแต่ความทุกข์มากขึ้นซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง แม้ความรู้ความสามารถในทางธรรมอาจไม่ถึงขึ้นเป็นกัลยาณมิตรที่ชี้ทางให้เกิดปัญญาเห็นแจ้งได้แต่ยินดีที่จะเป็นกำลังใจให้จิตที่ฝักใฝ่ในธรรมมีความเจริญในธรรมเพิ่มมากขึ้นหรืออย่างน้อยก็ไม่ลดน้อยไปกว่าเดิม

          ด้วยความที่จิตของคนมักวิ่งเข้าหากิเลสโดยเฉพาะความชอบและความไม่ชอบซึ่งก็คือโลภและโทสะนั่นเอง หากชอบสิ่งใดก็พยายามแสวงหามาให้ได้มากที่สุด หากไม่ชอบก็พยายามหลีกหนีหรือกำจัดออกไปให้มากที่สุด จึงกลายเป็นความอยากเกิดขึ้นเมื่ออยากมากขึ้นเรื่อยๆก็กลายเป็นความยึดมั่นถือมั่นไปโดยไม่รู้ตัว ความอยากเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้คนเราต้องตั้งชื่อสิ่งต่างๆเพื่อตอบสนองความอยากได้มากขึ้น โดยการกำหนดชื่อสิ่งที่กินได้ต่างๆ เช่น กล้วย อ้อย ข้าว  ปลา ผัก ฟัก แฟง ปลา ไก่ หมู ฯลฯ และกำหนดสิ่งอื่นๆอีกมากมาย เช่น คน หมา ดิน น้ำ ลม ไฟ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ภูเขา แม่น้ำ ทะเล ป่าไม้ โต๊ะ เก้าอี้ ฯลฯ ถ้าไม่มีคนชื่อสิ่งต่างๆก็คงจะไม่มี สิ่งที่คนเรากำหนดชื่อเรียกนั้นในทางธรรมเรียกว่าบัญญัติธรรม คำบัญญัติเหล่านี้ถือเอาความแตกต่างตามความคิดของคนมาตั้งชื่อ แต่โดยความเป็นจริงแล้วสิ่งที่คนกำหนดชื่อให้แตกต่างกันนั้นมันมีสภาวะที่เหมือนกันอยู่ เช่น กล้วยกับภูเขามีความแข็งเหมือนแต่เรียกชื่อต่างกัน คนกับหมามีความอุ่นในตัวเหมือนกันมีน้ำเลือดมีเอ็นกระดูกเหมือนกันแต่เรียกต่างกัน คนเราตั้งชื่อสิ่งต่างๆและเรียกชื่อสืบทอดต่อเนื่องมายาวนานจนมองไม่เห็นสภาวะความจริงแท้ตามธรรมชาติที่เรียกว่า ปรมัตถธรรม การปฏิบัติธรรมคือการทำให้จิตเห็นถูกตรงตามธรรมชาติ ดังนั้นจึงควรเข้าใจคำว่า บัญญัติธรรมและปรมัตถธรรมก่อนการปฏิบัติ (สามารถอ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับบัญญัติธรรมและปรมัตถธรรมได้ที่ http://www.dechasit.com/attachments/article/105/section1.pdf